மத்திய கிழக்கிலிருந்து பெறப்படும் பாடங்களும் எதிர்கால இராஜதந்திரத்திற்கான கேள்விகளும்

நிலம், ஆக்கிரமிப்பு மற்றும் அமைதி ஒப்பந்தங்கள்: மத்திய கிழக்கிலிருந்து பெறப்படும் பாடங்களும் எதிர்கால இராஜதந்திரத்திற்கான கேள்விகளும்

பல தசாப்தங்களாக மத்திய கிழக்கு பிராந்தியம் போர், ஆக்கிரமிப்பு, இராஜதந்திர முயற்சிகள் மற்றும் நிலம் மற்றும் இறையாண்மை தொடர்பான போட்டி உரிமைக் கோரிக்கைகளால் வடிவமைக்கப்பட்டு வருகிறது. இப்பிராந்தியம் முழுவதும் தொடர்ந்து எதிரொலிக்கும் ஒரு அடிப்படை கேள்வி உள்ளது: போரின் போது கைப்பற்றப்பட்ட நிலம் பின்னர் அமைதி ஏற்படும் போது அதன் அசல் உரிமையாளர்களிடம் திருப்பி வழங்கப்படுகிறதா, அல்லது இராணுவக் கட்டுப்பாடு நிரந்தரமான அரசியல் உண்மையாக மாறுகிறதா?

இஸ்ரேல் மற்றும் அதன் அண்டை நாடுகளுக்கிடையேயான மோதல்களின் வரலாறு சிக்கலானதோடு பல சர்ச்சைகளையும் கொண்ட ஒரு ஆய்வுக் களமாக விளங்குகிறது. சில அமைதி ஒப்பந்தங்கள் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட நிலங்களை மீள ஒப்படைக்க வழிவகுத்துள்ளன. ஆனால் சிலவற்றால் நீண்டகால பிராந்தியத் தகராறுகள் தீர்க்கப்படாமல் தொடர்ந்துள்ளன. அமெரிக்கா மற்றும் ஈரான் இடையிலான பேச்சுவார்த்தைகள் உள்ளிட்ட புதிய இராஜதந்திர முயற்சிகள் உருவாகி வரும் நிலையில், இந்த வரலாற்று முன்னுதாரணங்களை ஆய்வு செய்வது அமைதி ஒப்பந்தங்களுக்கும் நிலநீதி (Territorial Justice) என்பதற்கும் இடையிலான உறவைப் புரிந்துகொள்ள முக்கியமான பாடங்களை வழங்கக்கூடும்.

போரின் மரபும் நிலப்பரப்பு விரிவாக்கமும்

1948 ஆம் ஆண்டு நிறுவப்பட்டதிலிருந்து, இஸ்ரேல் அண்டை அரபு நாடுகளுடனும் பாலஸ்தீனப் படைகளுடனும் பல போர்களில் ஈடுபட்டுள்ளது. 1967 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற ஆறு நாள் போருக்குப் பின்னர் மிக முக்கியமான நிலப்பரப்பு மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன. அப்போது இஸ்ரேல் கிழக்கு ஜெருசலேமை உள்ளடக்கிய மேற்குக் கரை, காசா பகுதி, சினாய் தீபகற்பம் மற்றும் கோலான் குன்றுப்பகுதிகளை கைப்பற்றியது.

இஸ்ரேலின் ஆதரவாளர்கள், இப்பகுதிகள் தற்காப்புப் போரின் விளைவாக கைப்பற்றப்பட்டவை என்றும், அதன் பின்னர் உருவான பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல்கள் காரணமாக சில பகுதிகளின் மீது கட்டுப்பாட்டைத் தொடர்வது நியாயமானது என்றும் வாதிடுகின்றனர். அதே நேரத்தில், விமர்சகர்கள் நவீன சர்வதேச சட்டத்தின் கீழ் இராணுவ வெற்றியின் மூலம் சட்டபூர்வமான இறையாண்மையை உருவாக்க முடியாது என்றும், நீண்டகால ஆக்கிரமிப்பு சுயநிர்ணய உரிமையின் அடிப்படைக் கொள்கையை பாதிக்கிறது என்றும் வலியுறுத்துகின்றனர்.

அரை நூற்றாண்டைக் கடந்த பின்னரும், இந்த முரண்பட்ட அரசியல் மற்றும் வரலாற்றுக் கதையாடல்கள் மத்திய கிழக்கின் அரசியலையும் சர்வதேச இராஜதந்திரத்தையும் தொடர்ந்து வடிவமைத்து வருகின்றன.

அமைதி நிலத்தை மீட்டுத் தந்தபோது

இராஜதந்திரத்தின் மூலம் நிலம் மீள ஒப்படைக்கப்பட்ட மிக முக்கியமான உதாரணம் சினாய் தீபகற்பமாகும்.

1978 ஆம் ஆண்டின் காம்ப் டேவிட் ஒப்பந்தங்களையும், 1979 ஆம் ஆண்டின் எகிப்து–இஸ்ரேல் அமைதி ஒப்பந்தத்தையும் தொடர்ந்து, 1967 முதல் ஆக்கிரமித்து வந்த சினாய் தீபகற்பத்திலிருந்து வெளியேற இஸ்ரேல் ஒப்புக்கொண்டது. இந்த வெளியேற்றம் 1982 ஆம் ஆண்டில் நிறைவுபெற்றது. இஸ்ரேலிய குடியேற்றங்கள் அகற்றப்பட்டன, இராணுவத் தளங்கள் கலைக்கப்பட்டன, மேலும் எகிப்து தனது நிலத்தின் மீதான முழுமையான இறையாண்மையை மீண்டும் பெற்றது.

நம்பகமான பாதுகாப்பு உத்தரவாதங்கள் வழங்கப்படும் பட்சத்தில், அமைதிக்காக நிலத்தைப் பரிமாறிக்கொள்ளும் விருப்பத்தை இஸ்ரேல் வெளிப்படுத்தியுள்ளதாகக் கூறுபவர்கள் இந்த உதாரணத்தை அடிக்கடி மேற்கோள் காட்டுகின்றனர்.

அதேபோல், தெற்கு லெபனானில் சுமார் இருபது ஆண்டுகள் இராணுவப் பிரசன்னத்தைத் தக்க வைத்திருந்த பின்னர், 2000 ஆம் ஆண்டில் இஸ்ரேல் தனது படைகளை அங்கிருந்து வெளியேற்றியது. 2005 ஆம் ஆண்டில் காசா பகுதியிலிருந்த குடியேற்றங்களும் இராணுவ வசதிகளும் அகற்றப்பட்டன. காசாவின் சட்ட மற்றும் அரசியல் நிலைமை இன்னும் சர்ச்சைக்குரியதாக இருந்தாலும், இந்த நடவடிக்கைகள் மோதல்களைக் குறைப்பதற்காக செய்யப்பட்ட நிலப்பரப்பு விட்டுக்கொடுப்புகளின் உதாரணங்களாகக் கருதப்படுகின்றன.

இன்னும் இஸ்ரேலிய கட்டுப்பாட்டின் கீழ் உள்ள பிரதேசங்கள்

சில ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட நிலங்கள் திருப்பி வழங்கப்பட்டிருந்தாலும், பல முக்கியமான பிரச்சினைகள் இன்னும் தீர்க்கப்படாமல் உள்ளன.

மேற்குக் கரையும் கிழக்கு ஜெருசலேமும் தொடர்ந்து இஸ்ரேல்–பாலஸ்தீன மோதலின் மையப்பகுதியாக உள்ளன. தொடர்ந்து ஆட்சியில் இருந்த இஸ்ரேலிய அரசுகள் மேற்குக் கரை முழுவதும் குடியேற்றங்களை விரிவுபடுத்தியுள்ளன. இதேவேளை, பாலஸ்தீனர்கள் இந்த நிலங்களை எதிர்கால சுதந்திரமான பாலஸ்தீன நாட்டின் அடித்தளமாகக் கருதுகின்றனர்.

ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் பல தீர்மானங்களும், சர்வதேச சட்ட நிபுணர்களின் கருத்துகளும் பாலஸ்தீன மக்களின் சுயநிர்ணய உரிமையை உறுதிப்படுத்தியுள்ளதுடன், குடியேற்றங்கள் சர்வதேச சட்டத்திற்கு முரணானவை என்றும் குறிப்பிட்டுள்ளன. இஸ்ரேல் இவ்விளக்கங்களின் சில அம்சங்களை மறுத்து, இறுதி எல்லைகள் பேச்சுவார்த்தைகளின் மூலம் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும் என்று வாதிடுகிறது.

கோலான் குன்றுப்பகுதியும் இன்னொரு தீர்க்கப்படாத பிரச்சினையாக உள்ளது. 1967 ஆம் ஆண்டில் சிரியாவிடமிருந்து கைப்பற்றப்பட்ட இந்த பகுதி இன்னும் இஸ்ரேலின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது. இஸ்ரேல் இதனை தேசிய பாதுகாப்பிற்கான முக்கியமான மூலோபாயப் பிரதேசமாகக் கருதினாலும், சர்வதேச சமூகத்தின் பெரும்பகுதி இதனை ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட சிரியப் பிரதேசமாகவே தொடர்ந்து கருதுகிறது.

இந்த உதாரணங்கள் அனைத்தும் அமைதி ஒப்பந்தங்கள் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட அனைத்து நிலங்களையும் மீட்டளிக்க வழிவகுக்கவில்லை என்பதை காட்டுகின்றன.

“நீதியற்ற அமைதி” என்ற சவால்

பல அமைதி செயல்முறைகள் குறித்து தொடர்ந்து முன்வைக்கப்படும் விமர்சனம் என்னவெனில், அவை மோதலின் அடிப்படைக் காரணங்களை முழுமையாகத் தீர்க்காமல் வன்முறையைக் குறைப்பதிலேயே முடங்கிவிடுகின்றன.

போர்நிறுத்த ஒப்பந்தங்கள், உறவுகளை இயல்பாக்கும் ஏற்பாடுகள் மற்றும் இராஜதந்திர புரிந்துணர்வுகள் தற்காலிக நிலைத்தன்மையை உருவாக்கலாம். ஆனால் அவை இறையாண்மை, இடம்பெயர்வு, ஆக்கிரமிப்பு அல்லது பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் உரிமைகள் போன்ற அடிப்படை பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

பாலஸ்தீனர்களைப் பொறுத்தவரை, நிலத்தின் மீதான கட்டுப்பாடு, குடியேற்ற விரிவாக்கம் மற்றும் சுயநிர்ணய உரிமையின் மீதான கட்டுப்பாடுகள் தொடரும் நிலையில் அமைதியை உண்மையான அமைதியாகக் கருத முடியுமா என்பதே மையக் கேள்வியாக உள்ளது. இராணுவ ஆதிக்கம் உறுதிப்படுத்தப்பட்டாலும் அரசியல் தீர்வுகள் எட்டப்படாத பிற மோதல்களிலும் இதேபோன்ற கவலைகள் எழுந்துள்ளன.

இந்தக் கண்ணோட்டத்தில், அடிப்படை குறைகளைத் தீர்க்கத் தவறும் அமைதி ஒப்பந்தங்கள் மோதல்களை நிரந்தரமாக முடிவுக்குக் கொண்டு வராமல், அவற்றை வெறுமனே ஒத்திவைக்கின்றன.

அமெரிக்கா–ஈரான் இராஜதந்திரத்திற்கான பொருள் என்ன?

அமெரிக்கா மற்றும் ஈரான் இடையேயான உறவு, இஸ்ரேல்–பாலஸ்தீன மோதலிலிருந்து கணிசமாக மாறுபட்டதாக இருந்தாலும், சில முக்கியமான பாடங்களை வழங்குகிறது.

தற்போதைய பேச்சுவார்த்தைகள் அணு நடவடிக்கைகள், பொருளாதாரத் தடைகள், பிராந்தியப் பாதுகாப்பு மற்றும் இராணுவ பதற்றம் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்டுள்ளன. நிலப்பரப்பு தகராறுகள் இங்கு முக்கிய விவகாரமாக இல்லை.

எனினும், வரலாறு காட்டுவது என்னவெனில், இராஜதந்திர ஒப்பந்தங்கள் பல நேரங்களில் ஆழமான அரசியல் முரண்பாடுகளைத் தீர்ப்பதற்குப் பதிலாக அன்றைய அதிகாரச் சமநிலையை பிரதிபலிக்கின்றன. அவை உடனடி பதற்றங்களைக் குறைக்கக்கூடும்; ஆனால் அடிப்படைப் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்காமல் விடக்கூடும்.

இதனால் ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது: எதிர்கால அமெரிக்கா–ஈரான் ஒப்பந்தங்கள் நீடித்த நிலைத்தன்மைக்கான அடித்தளத்தை உருவாக்குமா, அல்லது அவை மோதலின் அடிப்படைக் காரணங்களைத் தீர்க்காமல் வெறுமனே நிர்வகிப்பதிலேயே முடங்குமா?

மத்திய கிழக்கின் முந்தைய அமைதி முயற்சிகளின் அனுபவம் காட்டுவது என்னவெனில், நீடித்த அமைதி தற்காலிக புரிந்துணர்வுகளைக் காட்டிலும் அதிகமானவற்றைத் தேவைப்படுத்துகிறது. அது பரஸ்பர அங்கீகாரம், பொறுப்புக்கூறல், சர்வதேச சட்டத்தின் மீதான மரியாதை மற்றும் மோதல்களைத் தூண்டும் அடிப்படை குறைகளை எதிர்கொள்ளும் அரசியல் மனப்பாங்கு ஆகியவற்றைத் தேவைப்படுத்துகிறது.

முடிவுரை

வரலாற்றுப் பதிவுகள் கலவையான ஒரு படத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன. போரின் போது கைப்பற்றப்பட்ட சில நிலங்களை, குறிப்பாக சினாய் தீபகற்பத்தை, இஸ்ரேல் திருப்பி வழங்கியுள்ளது. இதன் மூலம் இராஜதந்திரம் குறிப்பிடத்தக்க நிலப்பரப்பு விட்டுக்கொடுப்புகளுக்கு வழிவகுக்க முடியும் என்பது நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது.

அதே நேரத்தில், மேற்குக் கரை, கிழக்கு ஜெருசலேம் மற்றும் கோலான் குன்றுப்பகுதி உள்ளிட்ட பிற ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பிரதேசங்கள் இன்னும் தொடர்ச்சியான சர்ச்சைகளுக்கும் சர்வதேச விவாதங்களுக்கும் உட்பட்டவையாக உள்ளன.

இந்த வரலாற்றிலிருந்து பெறப்படும் பரந்த பாடம் என்னவெனில், அமைதி ஒப்பந்தங்கள் மட்டும் நீதியை உறுதிப்படுத்துவதில்லை; மோதல்களின் காரணமாக இழக்கப்பட்ட உரிமைகளை அவை தானாகவே மீட்டளிப்பதுமில்லை. நீடித்த அமைதி என்பது வெறும் போர்நிறுத்தத்தை மட்டுமல்ல; அது இறையாண்மை, சுயநிர்ணயம், மனித உரிமைகள் மற்றும் பொறுப்புக்கூறல் தொடர்பான அடிப்படை கேள்விகளுக்கு தீர்வு காணப்படுவதைச் சார்ந்துள்ளது.

மத்திய கிழக்கில் புதிய இராஜதந்திர முயற்சிகள் உருவாகி வரும் நிலையில், எதிர்கால ஒப்பந்தங்கள் இந்த ஆழமான பிரச்சினைகளுக்கு தீர்வு காணுமா, அல்லது தற்போதைய நிலையை வேறு பெயரில் நிரந்தரப்படுத்துமா என்ற கேள்வி கொள்கை வடிவமைப்பாளர்களிடமும், பாதிக்கப்பட்ட மக்களிடமும் தொடர்ந்து எழுந்துகொண்டே இருக்கும்.

The pursuit of a just and lasting peace requires more than diplomatic agreements. It requires a principled commitment to international law, human dignity, and the equal rights of all peoples.

In solidarity and urgency,

     In solidarity,

     Wimal Navaratnam

     Human Rights Defender |Independent Researcher | ABC Tamil Oli              (ECOSOC)

      Email: tamilolicanada@gmail.com

Intended audience and use Audience: Policymakers, international legal bodies, human rights investigators, forensic researchers, advocacy organizations, and affected communities. 

Use: Executive Summary and timeline for rapid briefing; consolidated legal framework for legal assessment; appendices for source verification and methodological transparency.