அழித்தொழிப்பின் மௌனம்: பிரதமர் அமரசூரியவின் உரை மற்றும் தமிழர் தேசிய அடையாள மறுப்பு-Sept 2026

ENGLISH

அழித்தொழிப்பின் மௌனம்: பிரதமர் அமரசூரியவின் உரை மற்றும் தமிழர் தேசிய அடையாள மறுப்பு

சமீபத்தில் செப்டம்பர் 24, 2026 அன்று நாடாளுமன்றத்தில் உரையாற்றிய இலங்கை பிரதமர் கலாநிதி ஹரிணி அமரசூரிய, "சட்டத்தின் ஆட்சி" மற்றும் "அனைவருக்கும் சமமான நீதி" பற்றி மிகவும் உணர்வுபூர்வமாகப் பேசினார். 22-வது திருத்தத்தை முறையான சீர்திருத்தத்தின் அடித்தளமாகக் குறிப்பிட்ட அவர், அரசியல் செல்வாக்கு மிக்கவர்களின் தலையீடின்றி, சட்டம் அனைவருக்கும் சமமாகப் பொருந்தும் ஒரு இலங்கையை உருவாக்குவதாக உறுதியளித்தார். இருப்பினும், உலகளாவிய சமத்துவம் என்ற இந்த சொல்லாடல்களுக்குப் பின்னால் ஒரு பெரும் இருட்டடிப்பு உள்ளது - இது இலங்கையின் தற்போதைய அரசியல் யதார்த்தத்தைப் பற்றி ஆழமாக உணர்த்தும் ஒரு மௌனமாகும்.

தமிழ் மக்களின் குறிப்பிட்ட உரிமைகள், வரலாற்று ரீதியான குறைகள் மற்றும் அரசியல் சுயாட்சி ஆகியவற்றை அங்கீகரிக்க முற்றிலும் தவறியதன் மூலம், தீவுக்குள் தமிழர்களை ஒரு தனி தேசமாக அங்கீகரிக்க மறுக்கும் கொள்கைகளின் மறைமுகமான தொடர்ச்சியாகவே பிரதமரின் உரை அமைந்துள்ளது. இந்த அழித்தொழிப்பானது வெறுமனே ஒரு உள்நாட்டுத் தவறல்ல; இது சர்வதேச மனிதாபிமான சட்டம் (IHL), சர்வதேச ஒப்பந்தங்கள் மற்றும் ஐ.நா. சபையின் மரபுகள் ஆகியவற்றில் பொதிந்துள்ள அடிப்படை கொள்கைகளுக்கு எதிரானது என விமர்சகர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

உலகளாவிய நீதி என்ற மாயை

அமரசூரியவின் உரை நீதி மற்றும் பொறுப்புக்கூறல் ஆகிய பரந்த கருத்துக்களையே பெரிதும் மையப்படுத்தியிருந்தது. அரசியல் மேற்தட்டு மக்களிடையே உள்ள ஊழலை முடிவுக்குக் கொண்டுவருதல், பாகுபாடின்றி நீதிமன்றங்களை அணுகுவதற்கான சம வாய்ப்பை உறுதி செய்தல் மற்றும் இலங்கை முழுவதும் நீதித்துறையின் செயல்திறனை மேம்படுத்துதல் பற்றி அவர் பேசினார். இவை எந்தவொரு ஜனநாயகத்திற்கும் அவசியமான படிகள் என்றாலும், தீவின் வரலாற்றின் குறிப்பிட்ட பின்னணியைப் புறக்கணிக்கும் ஒரு வெற்றிடத்திலேயே இவை முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன.

"நீதி" மற்றும் "பொறுப்புக்கூறல்" ஆகிய கருத்துக்கள் பொதுவான அர்த்தத்தில் மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டன. தமிழர்களுக்கான பிரத்தியேக உரிமைகள், தமிழர் அரசியல் சுயாட்சி, போருக்குப் பிந்தைய மாறுக்கால நீதி அல்லது இன நல்லிணக்க வழிமுறைகள் குறித்து வெளிப்படையான எந்தவொரு குறிப்பும் அவரது உரையில் இடம்பெறவில்லை. நீதிக்கான கருத்தியலை உலகளாவியதாக்குவதன் மூலம், இந்த உரை இலங்கை மக்களை ஒரே மாதிரியானவர்களாகக் காட்டி, தமிழர் தேசியப் போராட்டத்தின் தனித்துவமான சட்ட மற்றும் வரலாற்றுப் பின்னணியை திறம்பட அழிக்கிறது.

மோதலுக்குப் பிந்தைய ஒரு சமூகத்தில் நீதியை அணுகும் இத்தகைய "நிறக்குருடு" (colorblind) அணுகுமுறை, பெரும்பாலும் விளிம்புநிலைப்படுத்துவதற்கான ஒரு கருவியாகவே விமர்சிக்கப்படுகிறது. சிறுபான்மை தேசத்தின் குறிப்பிட்ட அடையாளத்தையும் தனித்துவமான அரசியல் அபிலாஷைகளையும் அங்கீகரிக்க ஒரு அரசு மறுக்கும்போது, கட்டமைப்பு ரீதியான சமத்துவமின்மை மற்றும் வரலாற்று அநீதிகளைத் தீர்ப்பதற்கான அடித்தளத்தை அது மறுக்கிறது.

சர்வதேச சட்டத்தின் ஆன்மாவை மீறுதல்

"தமிழர்களை ஒரு தேசமாக" அங்கீகரிக்கும் அடிப்படையை ஒழிப்பது - அது வெளிப்படையான கொள்கையாக இருந்தாலும் சரி அல்லது அரசின் உரையாடல்களில் மறைமுகமாக அழிக்கப்படுவதாக இருந்தாலும் சரி - சர்வதேச சட்டத் தரங்களை இலங்கை பின்பற்றுவது குறித்து தீவிரமான கவலைகளை எழுப்புகிறது.

பல்வேறு ஐ.நா. மரபுகள் உட்பட சர்வதேச சட்டமானது, மக்களின் சுயநிர்ணய உரிமை மற்றும் சிறுபான்மையினரின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதை அங்கீகரிக்கிறது. குடிமை மற்றும் அரசியல் உரிமைகளுக்கான சர்வதேச உடன்படிக்கை (ICCPR) மற்றும் பொருளாதாரம், சமூகம் மற்றும் கலாச்சார உரிமைகளுக்கான சர்வதேச உடன்படிக்கை (ICESCR) ஆகிய இரண்டும், அனைத்து மக்களும் தங்கள் அரசியல் நிலையைச் சுதந்திரமாகத் தீர்மானிக்கவும், அவர்களின் பொருளாதார, சமூக மற்றும் கலாச்சார வளர்ச்சியைச் சுதந்திரமாகப் பின்தொடரவுமான உரிமையை உறுதிப்படுத்துகின்றன.

ஈழத் தமிழர்கள் போன்ற ஒரு குழுவின் தனித்துவமான தேசிய அடையாளத்தை ஒரு அரசு திட்டமிட்டுப் புறக்கணிக்கும் போது, அது இந்த அடிப்படை உரிமைகளை குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்துகிறது. ஆயுத மோதலின் போது நடந்த சர்வதேச மனிதாபிமான சட்ட (IHL) மீறல்களைக் கையாள்வதற்கு அவசியமான மாறுக்கால நீதி பொறிமுறைகளில் ஈடுபடத் தவறியமையானது இந்தப் பிரச்சனையை மேலும் சிக்கலாக்குகிறது. மாறுக்கால நீதிக்கு குறிப்பிட்ட பாதிக்கப்பட்டவர்களையும், செய்யப்பட்ட குற்றங்களின் குறிப்பிட்ட தன்மையையும் அங்கீகரிக்க வேண்டியது அவசியம், ஆனால் பாதிக்கப்பட்ட குழுவின் தனித்துவமான அடையாளம் அங்கீகரிக்கப்படாவிட்டால் இது சாத்தியமற்றது.

புறக்கணிப்பின் ஆபத்து

பிரதமரின் உரை ஒரு குழப்பமான யதார்த்தத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது: இலங்கையில் "சமத்துவம்" என்ற மொழி பெரும்பாலும் தற்போதைய நிலையையே தக்கவைத்துக் கொள்வதற்காக ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. நிர்வாக சீர்திருத்தங்கள் மற்றும் நீதித்துறையின் செயல்திறன் ஆகியவற்றில் மட்டுமே கவனம் செலுத்துவதன் மூலம், இன மோதலின் மூலக் காரணங்களை நிவர்த்தி செய்யும் மிகக் கடினமான, ஆனால் அவசியமான பணியை அரசாங்கம் தவிர்க்கிறது.

தமிழர் நீதி, உரிமைகள் மற்றும் பொறுப்புக்கூறல் பற்றி எந்தவொரு குறிப்பும் இல்லாதது ஒரு விபத்து அல்ல; அது ஒரு அரசியல் தேர்வு. இது தீவின் பன்மைத்துவ யதார்த்தத்தை விட, ஒற்றை, பெரும்பான்மைவாத பார்வைக்கு முன்னுரிமை அளிப்பதற்கான ஒரு தேர்வாகும். தமிழர்களை உள்ளார்ந்த அரசியல் உரிமைகளைக் கொண்ட ஒரு தனி தேசமாக இலங்கை அரசு முறைப்படி அங்கீகரிக்கும் வரை, "நீதியை அணுகுவதற்கான சம வாய்ப்பு" பற்றிய எந்தப் பேச்சும் ஒரு வெற்று வாக்குறுதியாகவே இருக்கும், மேலும் இது சர்வதேச சட்டத்தின் கொள்கைகளுக்குத் தொடர்ந்து இழைக்கப்படும் அவமதிப்பாகும்.

SOURCE: https://youtu.be/PN6cyU5V0zY?si=tKuyfwYvqOx8zzRE