Original ENGLISH Version Click Here Download PDF

முழுமையான ஆவண அறிக்கை வெளியிடப்படுவதற்கான அறிக்கை

வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்ட பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் நினைவாக | சர்வதேச வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்டோர் நாள் (ஆகஸ்ட் 30, 2026)

2026 சர்வதேச வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்டோர் நாளை முன்னிட்டு, வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்ட பல்லாயிரக்கணக்கான ஈழத்தமிழ் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கும், இலங்கையின் வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில் தொடர்ச்சியாக வீதியோரப் போராட்டங்களை முன்னெடுத்து வரும் காணாமல் ஆக்கப்பட்ட தமிழ்த் தாய்மார்களின் தளராத தைரியத்திற்கும் அஞ்சலி செலுத்தும் வகையில் இந்த விரிவான ஆராய்ச்சி ஆவணம் வெளியிடப்படுகிறது.

இந்த ஆவணத்தை வெளியிடுவதன் முதன்மையான நோக்கங்கள் மூன்று ஆகும்:

உள்நாட்டுத் தண்டனையற்ற தன்மையின் வடிவமைப்பை வெளிப்படுத்துதல்: காணாமல் போனோர் பற்றிய அலுவலகம் (OMP) போன்ற உள்நாட்டு அமைப்புகள், 2016 ஆம் ஆண்டின் 14 ஆம் இலக்க OMP சட்டத்தின் பிரிவு 19 இன் மூலம் விசாரணை முடிவுகளின் குற்றவியல் சாட்சிய ஏற்புடைமையைப் பறிக்கும் வகையில் எவ்வாறு சட்டப்பூர்வமாக வடிவமைக்கப்பட்டன என்பதை இந்த ஆவணம் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இது கடுமையான சர்வதேச குற்றங்களை நீதித்துறை சாராத நிர்வாகச் செயல்பாடுகளாக மாற்றியதுடன், இராணுவ மற்றும் அரசு குற்றவாளிகளை குற்றவியல் பொறுப்பிலிருந்து பாதுகாத்தது.
வரலாற்று அரசியல் தப்பித்தல் மற்றும் கூட்டுறவைச் சுட்டிக்காட்டுதல்: பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க மற்றும் வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் மங்கள சமரவீர தலைமையிலான 2015 "நல்லாட்சி" ஆட்சியின் போது மேற்கொள்ளப்பட்ட இராஜதந்திர உத்திகளை இது விவரிக்கிறது—உயர்மட்ட தமிழ் அரசியல் தலைமை மற்றும் புலம்பெயர் குழுக்களின் ஆதரவுடன், அவர்கள் சர்வதேச குற்றவியல் பரிந்துரைகளைத் திசைதிருப்ப UNHRC தீர்மானம் 30/1-ஐ இணை அனுசரணை செய்தனர், அதே நேரத்தில் உள்நாட்டில் வெளிநாட்டு நீதிபதிகளைக் கொண்ட கலப்பு தீர்ப்பாயங்களை நிராகரித்தனர்.
பிணைக்கப்பட்ட ஐ.நா வழிமுறைகளுக்கு உடனடியாக உயர்த்துமாறு கோருதல்: ஐ.நா WGEID-இல் தீர்க்கப்படாத காணாமல் போன வழக்குகளில் உலகிலேயே இரண்டாவது பெரிய எண்ணிக்கையைக் கொண்ட இலங்கையின் நிலையைச் சுட்டிக்காட்டி, உறுப்பு நாடுகள் இலங்கையின் கோப்பை நிகழ்ச்சி நிரல் உருப்படி 2 (Agenda Item 2) இன் கீழ் தன்னார்வ கண்காணிப்பிலிருந்து நிகழ்ச்சி நிரல் உருப்படி 4 (Agenda Item 4) இன் கீழ் நாடு-குறிப்பிட்ட அமலாக்கத்திற்கு மாற்ற வேண்டும் என்ற தெளிவான அவசியத்தை இந்த ஆவணம் முன்வைக்கிறது. சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்ற (ICC) பரிந்துரைகள், சர்வதேச நீதிமன்ற (ICJ) வழக்குகள், உலகளாவிய அதிகார வரம்பு (Universal Jurisdiction) வழக்குகள் மற்றும் குற்றவாளிகளுக்கு எதிரான இலக்கு வைக்கப்பட்ட இருதரப்புத் தடைகள் உள்ளிட்ட பிணைக்கப்பட்ட சர்வதேச வழிமுறைகளைத் திறக்க இந்த தரம் உயர்த்துதல் அவசியமாகும்.

இந்த வெளியீடு, சர்வதேச சமூகம் உள்நாட்டு ஆணைக்குழுக்களை நம்பியிருப்பதை நிறுத்திவிட்டு, நடைமுறைப்படுத்தக்கூடிய சர்வதேச குற்றவியல் நீதியின் மூலம் பாதிக்கப்பட்டவர்களைக் கௌரவிப்பதற்கான ஒரு அழைப்பாக செயல்படுகிறது.

சுருக்கம் (Abstract)

இந்த அறிக்கையானது, 2010 முதல் 2024 வரை ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் பேரவையில் (UNHRC) நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானங்களின் பரிணாம வளர்ச்சியை, வலுக்கட்டாயமாக காணாமல் ஆக்கப்பட்ட சம்பவங்களுக்கான சட்டப்பூர்வப் பொறுப்புக்கூறலிலிருந்து தப்பிப்பதற்காக மேற்கொள்ளப்பட்ட உள்நாட்டு நடவடிக்கைகளுடன் ஒப்பிட்டு, போருக்குப் பிந்தைய இலங்கையின் பொறுப்புக்கூறல் கட்டமைப்பை ஆராய்கிறது. 2015-இல் அப்போதைய பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க மற்றும் வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் மறைந்த மங்கள சமரவீர தலைமையிலான "நல்லாட்சி" அரசாங்கம், தமிழ் உயர்மட்ட அரசியல் தலைமையின் ஆதரவுடன், சர்வதேச குற்றவியல் விசாரணைப் பரிந்துரைகளைத் திசைதிருப்பும் ஒரு இராஜதந்திர உத்தியாக UNHRC தீர்மானம் 30/1-ஐ இணை அனுசரணை செய்ததுடன், வெளிநாட்டு நீதிபதிகளைக் கொண்ட கலப்பு நீதிமன்றத்தை அமைப்பதை எவ்வாறு நிராகரித்தது என்பதை இது விரிவாக விளக்குகிறது.

இந்த உத்தியின் மையப் பகுதியாக காணாமல் போனோர் பற்றிய அலுவலகம் (OMP) உருவாக்கப்பட்டது; இது OMP சட்டத்தின் பிரிவு 19-இன் கீழ் குற்றவியல் விசாரணை அதிகாரங்கள் அற்ற ஒரு நிர்வாகக் கண்டறிதல் அமைப்பாக மாற்றப்பட்டதுடன், இதன் கண்டுபிடிப்புகள் குற்றவியல் நீதிமன்றங்களில் சாட்சியமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட முடியாது எனவும் வரையறுக்கப்பட்டது. வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்டோர் தொடர்பான ஐ.நா பணிக்குழுவின் (UN WGEID) முன் தீர்க்கப்படாத 6,264 வழக்குகளுடன் இலங்கை உலகில் இரண்டாவது இடத்தில் உள்ள போதிலும், OMP-இல் பதிவு செய்யப்பட்ட 16,900-க்கும் மேற்பட்ட புகார்கள் (குறிப்பாக மட்டக்களப்பு உட்பட வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில் பெருமளவில் குவிந்துள்ளன) இருந்தபோதிலும், உள்நாட்டு வழிமுறைகள் எந்தவொரு குற்றவியல் விசாரணையையும் அல்லது தண்டனையையும் வழங்கத் தவறிவிட்டன.

UNHRC நிகழ்ச்சி நிரல் உருப்படி 2 (Agenda Item 2)-இன் கீழ் தொடரும் இணக்கமான கண்காணிப்பு முறையானது, அடுத்தடுத்து வந்த அரசாங்கங்கள் நீதியைத் தாமதப்படுத்த மட்டுமே உதவியுள்ளது என இந்த அறிக்கை முடிவு செய்கிறது. இந்த தண்டனையற்ற நிலையை உடைக்க, ஈழத்தமிழ் பாதிக்கப்பட்ட சமூகங்களும் சர்வதேச மனித உரிமை ஆர்வலர்களும் இலங்கையின் விவகாரத்தை UNHRC நிகழ்ச்சி நிரல் உருப்படி 4 (Agenda Item 4) ("பேரவையின் கவனத்தைக் கோரும் மனித உரிமைச் சூழல்கள்") என்பதன் கீழ் மாற்றக் கோர வேண்டும்; இதன் மூலமே சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்ற (ICC) பரிந்துரைகள், சர்வதேச நீதிமன்ற (ICJ) வழக்குகள், உலகளாவிய அதிகார வரம்பு (Universal Jurisdiction) வழக்குகள் மற்றும் இலக்கு வைக்கப்பட்ட வெளிநாட்டுத் தடைகள் போன்ற கட்டாய சர்வதேச வழிமுறைகளை செயல்படுத்த முடியும்.

3,000 நாட்கள் வீரம்: காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரின் தமிழ்த் தாய்மார்களுக்கான உலகளாவிய ஒருமைப்பாட்டுப் பிரகடனம்

வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்படுதலின் வேதனைமிக்க நிச்சயமற்ற நிலையில் தவிக்கும் உலகளாவிய குடும்பங்கள், உறவினர்கள் மற்றும் சமூகங்களுக்கும், குறிப்பாக 3,000 நாட்களுக்கும் மேலாக தளராத வீதியோரப் போராட்டத்தை முன்னெடுத்து வரும் காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரின் தமிழ்த் தாய்மார்களுக்கும்: நாங்கள் உங்களுடன் ஆழ்ந்த, அசைக்க முடியாத ஒருமைப்பாட்டுடன் துணை நிற்கிறோம்.

வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்படுதல் என்பது ஒரு தொடர்ச்சியான மனித உரிமை மீறலாகும். இது பின்னால் விடப்பட்ட குடும்பங்களுக்கு நிரந்தரமான, தெளிவற்ற இழப்பை ஏற்படுத்தும் நோக்கத்துடன் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. உலகெங்கிலும், அரச தரப்பினர் இந்த உத்தியை தனிநபர்களை மௌனமாக்குவதற்காக மட்டுமல்லாமல், முழுச் சமூகங்களையும் முடக்குவதற்கும் அச்சுறுத்துவதற்குமே பயன்படுத்தியுள்ளனர். ஆயினும், இந்த முறையான கொடூரத்திற்கு முகம்கொடுத்து, பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களின் மீள்திறனே (resilience) அரசின் தண்டனையற்ற தன்மைக்கு எதிரான மிகப்பெரிய எதிர்சக்தியாகத் தொடர்கிறது.

3,000 நாட்களுக்கும் மேலாக, காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரின் தமிழ்த் தாய்மார்கள் தங்களின் கற்பனைக்கு எட்டாத துயரத்தை உண்மைக்கான வெல்ல முடியாத கோரிக்கையாக மாற்றியுள்ளனர். அரச கண்காணிப்பு, இராணுவ அச்சுறுத்தல் மற்றும் காலத்தின் பெரும் சோர்வு ஆகியவற்றை மீறி, இலங்கையின் வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்கள் எங்கும் வீதியோரங்களில் தங்கியிருப்பதன் மூலம், உள்நாட்டு அரசியல் தந்திரங்களின் ஆழமான போதாமைகளை நீங்கள் அம்பலப்படுத்தியுள்ளீர்கள். சர்வதேசப் பார்வையைச் சமாளிப்பதற்காகவும், அதேவேளை குற்றவாளிகளைக் குற்றவியல் விசாரணைகளில் இருந்து சட்டப்பூர்வமாகப் பாதுகாப்பதற்காகவும் உருவாக்கப்பட்ட காணாமல் போனோர் பற்றிய அலுவலகம் (OMP) போன்ற வலுவற்ற உள்நாட்டு பொறிமுறைகளை நீங்கள் சரியாகவும் தைரியமாகவும் நிராகரித்துள்ளீர்கள்.

உங்களின் உறுதியான பிரசன்னம், அன்பு மற்றும் நினைவுகளின் நீடித்த சக்திக்கு ஒரு சான்றாகும். உண்மையின்றி மரணச் சான்றிதழ்களை ஏற்க மறுப்பதன் மூலமும், மௌனத்திற்குப் பதிலாக வழங்கப்படும் நிதி இழப்பீட்டை நிராகரிப்பதன் மூலமும், குற்றங்களுக்குக் காரணமான அதே அரசின் சம்மதத்தின் மூலம் உண்மையான பொறுப்புக்கூறலை ஒருபோதும் அடைய முடியாது என்பதை நீங்கள் மறுக்க முடியாததாக ஆக்கியுள்ளீர்கள்.

நீதிக்கான உங்களின் சமரசமற்ற கோரிக்கையை நாங்கள் எதிரொலிக்கிறோம். இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க குற்றங்களை சட்டப்பூர்வமாகப் பிணைக்கும் ஐ.நா. வழிமுறைகளுக்கு உயர்த்தவும், UNHRC நிகழ்ச்சி நிரல் உருப்படி 4-க்கு கவனத்தை மாற்றவும், மேலும் உலகளாவிய அதிகார வரம்பு (Universal Jurisdiction) மற்றும் சர்வதேச குற்றவியல் தீர்ப்பாயங்கள் மூலம் குற்றவாளிகளைத் தண்டிக்கவும் சர்வதேச சமூகத்திடம் நீங்கள் விடுக்கும் கோரிக்கையை நாங்கள் ஆதரிக்கிறோம்.

உங்களின் 3,000 நாட்கள் போராட்டமும் புறக்கணிக்கப்படாது, உங்கள் அன்புக்குரியவர்கள் மறக்கப்படவும் மாட்டார்கள். சர்வதேச சமூகம் உங்களுக்கு வெறும் அனுதாப வார்த்தைகளை விட மேலானதைக் கடமைப்பட்டுள்ளது; நீங்கள் உங்கள் வாழ்க்கையைத் தியாகம் செய்து போராடும் தீர்க்கமான, குற்றவியல் நீதியையே அது உங்களுக்கு வழங்கக் கடமைப்பட்டுள்ளது.

"உண்மையை புதைப்பதற்காக அவர்கள் உள்நாட்டு ஆணைக்குழுக்களை வடிவமைத்தார்கள், ஆனால் ஒரு தாயின் தளராத நினைவின் வலிமையை அவர்கள் குறைத்து மதிப்பிட்டுவிட்டார்கள். காணாமல் ஆக்கப்பட்டோருக்கான நீதி என்பது வழங்கப்பட வேண்டிய உள்நாட்டுச் சலுகையல்ல; அது நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டிய சர்வதேசக் கடமையாகும்.

நிறுவனமயமாக்கப்பட்ட தப்பித்தல் மற்றும் தண்டனையற்ற தன்மையின் வடிவமைப்பு:

ஐ.நா மனித உரிமைகள் பேரவை தீர்மானங்கள், உள்நாட்டு வழிமுறைகள் மற்றும் நிகழ்ச்சி நிரல் AGENDA ITEM #4 க்கு உயர்த்துவதற்கான மூலோபாய அவசியத்தின் ஒப்பீட்டு ஆய்வு

இலங்கையில் போருக்குப் பிந்தைய பொறுப்புக்கூறல் தொடர்பான சர்வதேச இராஜதந்திர தலையீடானது ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் பேரவையில் (UNHRC) தனித்துவமான கட்டங்கள் வழியாக உருவாகியுள்ளது¹. 2009 மே மாதத்தில் ஆயுதமேந்திய மோதல் முடிவுக்கு வந்ததைத் தொடர்ந்து—சர்வதேச மனிதநேயச் சட்டம் (IHL) மற்றும் சர்வதேச மனித உரிமைகள் சட்டங்களின் (IHRL) முறையான மீறல்கள், இதில் பெருமளவிலான கண்மூடித்தனமான எறிபொருள் வீச்சுகள், சட்டத்திற்குப் புறம்பான படுகொலைகள் மற்றும் பரவலான வலுக்கட்டாயமாக காணாமல் ஆக்கப்படுதல்கள் ஆகியவை அடங்கும்—சர்வதேச சமூகம் பொறுப்புக்கூறல் கட்டமைப்புகளை நிறுவ முற்பட்டது¹.

ஆரம்பகட்ட முயற்சிகள் 2010-இல் ஐ.நா பொதுச்செயலாளரின் நிபுணர் குழு அறிக்கையுடன் தொடங்கின, இது இலங்கையின் அரசுப் படைகள் மற்றும் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் (LTTE) ஆகிய இரு தரப்பாலும் நடத்தப்பட்ட போர்க்குற்றங்கள் மற்றும் மனிதகுலத்திற்கு எதிரான குற்றங்கள் குறித்த நம்பகமான குற்றச்சாட்டுகளை அடையாளம் கண்டது¹. இலங்கை அரசின் செயலற்ற தன்மை மற்றும் அதன் உள்நாட்டு கற்றறிந்த பாடங்கள் மற்றும் நல்லிணக்க ஆணைக்குழுவிற்கு (LLRC) பதிலளிக்கும் விதமாக, குற்றவியல் பொறுப்புக்கூறலை வழங்கவோ அல்லது வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்ட சம்பவங்களுக்குத் தீர்வு காணவோ தவறினமையால், ஐ.நா மனித உரிமைகள் பேரவை அடுத்தடுத்து நாடு-குறிப்பிட்ட தீர்மானங்களை நிறைவேற்றியது¹.

2012 மற்றும் 2024 க்கு இடையில் நிறைவேற்றப்பட்ட ஒன்பது முக்கிய தீர்மானங்கள் மூலம் ஐ.நா மனித உரிமைகள் பேரவையின் தலையீட்டுப் பாதையைக் கண்காணிக்க முடியும்¹:

● தீர்மானங்கள் 19/2 (மார்ச் 2012) மற்றும் 22/1 (மார்ச் 2013): இலங்கை அரசாங்கம் தனது சொந்த LLRC இன் ஆக்கபூர்வமான பரிந்துரைகளை அமல்படுத்த வேண்டும் என்றும் பரவலான தண்டனையற்ற நிலைக்குத் தீர்வு காண வேண்டும் என்றும் கோரியது¹.

● தீர்மானம் 25/1 (மார்ச் 2014): தன்னார்வ உள்நாட்டு இணக்கத்தை ஊக்குவிப்பதில் இருந்து நேரடி சர்வதேச தலையீட்டை நோக்கி குறிப்பிடத்தக்க வகையில் மாறியது¹. இது இலங்கை மீதான மனித உரிமைகள் ஆணையாளர் அலுவலக விசாரணை (OISL) என அறியப்படும் மனித உரிமை மீறல்கள் குறித்த விரிவான விசாரணையை நடத்த மனித உரிமைகள் உயர்ஸ்தானிகர் அலுவலகத்திற்கு (OHCHR) அதிகாரம் அளித்தது¹. 2015 OISL அறிக்கை, பெருமளவிலான வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்படுதல்கள் உட்பட போர்க்குற்றங்கள் மற்றும் மனிதகுலத்திற்கு எதிரான குற்றங்கள் நடந்ததாக நம்புவதற்கு நியாயமான காரணங்களை உறுதிப்படுத்தியது¹.

● தீர்மானம் 30/1 (ஒக்டோபர் 2015): இலங்கையின் புதிதாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட "நல்லாட்சி" அரசாங்கத்தால் இணை அனுசரணை செய்யப்பட்ட ஒரு முக்கிய மைல்கல்லைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது¹. இது நான்கு தூண்களைக் கொண்ட ஒரு விரிவான இடைக்கால நீதிச் சட்டகத்திற்கு இலங்கையை உறுதியளித்தது: வெளிநாட்டு நீதிபதிகள் மற்றும் வழக்கறிஞர்களைக் கொண்ட ஒரு கலப்பு நீதி முறைமை, காணாமல் போனோர் பற்றிய அலுவலகம் (OMP), இழப்பீடுகளுக்கான அலுவலகம் மற்றும் உண்மை, நல்லிணக்கம் மற்றும் மீண்டும் நிகழாமைக்கான ஆணைக்குழு¹.

● தீர்மானங்கள் 34/1 (மார்ச் 2017) மற்றும் 40/1 (மார்ச் 2019): மிகக் குறைந்த உள்நாட்டு செயல்பாட்டு முன்னேற்றம் இருந்தபோதிலும், தீர்மானம் 30/1 இன் கடமைகளை நிறைவேற்றுவதற்கு இலங்கைக்கு நீட்டிக்கப்பட்ட காலக்கெடுவை வழங்கும் தொழில்நுட்ப நீட்டிப்பு தீர்மானங்களாக செயல்பட்டன¹.

● தீர்மானம் 46/1 (மார்ச் 2021): ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்ஷவின் கீழ் தீர்மானம் 30/1 இன் இணை அனுசரணையில் இருந்து இலங்கை முறைப்படி விலகியதைத் தொடர்ந்து ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது¹. தீர்மானம் 46/1 ஐ.நா மனித உரிமைகள் பேரவையின் இலங்கை பொறுப்புக்கூறல் திட்டத்தை (SLAP) நிறுவியது, எதிர்கால சர்வதேச வழக்குத் தொடரலுக்காக கடுமையான மனித உரிமை மீறல்கள் தொடர்பான ஆதாரங்களை சேகரிக்க, ஒருங்கிணைக்க, பகுப்பாய்வு செய்ய மற்றும் பாதுகாக்க OHCHR க்கு அதிகாரம் அளித்தது¹.

● தீர்மானங்கள் 51/1 (ஒக்டோபர் 2022) மற்றும் 57/1 (ஒக்டோபர் 2024): SLAP ஆதாரங்களை சேகரிக்கும் பொறிமுறையின் ஆணையை கூடுதல் தவணைகளுக்கு நீட்டித்தன¹. இணக்கமற்ற சூழ்நிலைகளின் கீழ் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட இந்த நீட்டிப்புகள், சட்டப்பூர்வமாக பிணைக்கப்பட்ட அமலாக்க மன்றங்களுக்கு இந்த விவகாரத்தை உயர்த்த சர்வதேச சமூகம் தயங்குவதையும், அதே வேளையில் நீடிக்கும் உள்நாட்டு தண்டனையற்ற தன்மையை அங்கீகரிப்பதையும் எடுத்துக்காட்டுகின்றன⁴.

UNHRC தீர்மானம்	ஏற்றுக்கொள் -ளப்பட்ட திகதி	இணை அனுசரணை நிலை	முக்கிய கவனம் மற்றும் ஆணை	முன்மொழியப்பட்ட பொறுப்புக்கூறல் பொறிமுறை
19/2	மார்ச் 2012	இலங்கை அரசால் எதிர்க்கப்பட்டது	LLRC பரிந்துரைகளை உள்நாட்டில் அமல்படுத்த அழைப்பு¹.	அரசு தலைமையிலான உள்நாட்டு அறிக்கை சமர்ப்பித்தல்¹.
22/1	மார்ச் 2013	இலங்கை அரசால் எதிர்க்கப்பட்டது	LLRC அமலாக்கத்தை மீண்டும் வலியுறுத்துதல் மற்றும் காணாமல் ஆக்கப்பட்டமைக்கான பொறுப்புக்கூறல்¹.	அரசு தலைமையிலான உள்நாட்டு அறிக்கை சமர்ப்பித்தல்¹.
25/1	மார்ச் 2014	இலங்கை அரசால் எதிர்க்கப்பட்டது	இலங்கை மீதான OHCHR விசாரணையை (OISL) கட்டாயப்படுத்தியது¹.	சர்வதேச OHCHR உண்மையைறியும் விசாரணை¹.
30/1	ஒக்டோபர் 2015	இலங்கை அரசால் இணை அனுசரணை செய்யப்பட்டது	நான்கு தூண்கள் கொண்ட இடைக்கால நீதிச் சட்டகம்¹.	வெளிநாட்டு நீதிபதிகள்/வழக்கறிஞர்களுடன் கூடிய கலப்பு சிறப்பு நீதிமன்றம்¹.
34/1	மார்ச் 2017	இலங்கை அரசால் இணை அனுசரணை செய்யப்பட்டது	தீர்மானம் 30/1 கடமைகளை நிறைவேற்ற இரண்டு வருட நீட்டிப்பு¹.	தீர்மானம் 30/1 கடமைகளின் தொடர்ச்சி³.
40/1	மார்ச் 2019	இலங்கை அரசால் இணை அனுசரணை செய்யப்பட்டது	தீர்மானம் 30/1 காலக்கெடுவின் இரண்டு ஆண்டு தொழில்நுட்ப நீட்டிப்பு¹.	தீர்மானம் 30/1 கடமைகளின் தொடர்ச்சி.
46/1	மார்ச் 2021	இலங்கை அரசால் நிராகரிக்கப்பட்டது	OHCHR இலங்கை பொறுப்புக்கூறல் திட்டத்தை (SLAP) உருவாக்கியது¹.	சர்வதேச ஆதாரப் பாதுகாப்பு களஞ்சியம்¹.
51/1	ஒக்டோபர் 2022	இலங்கை அரசால் நிராகரிக்கப்பட்டது	SLAP ஆணையை இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு நீட்டித்தது¹.	தொடர்ச்சியான ஆதாரப் பாதுகாப்பு களஞ்சியம்⁴.
57/1	ஒக்டோபர் 2024	இலங்கை அரசால் நிராகரிக்கப்பட்டது	SLAP ஆணையை ஒரு வருடத்திற்கு புதுப்பித்தது¹.	தொடர்ச்சியான ஆதாரப் பாதுகாப்பு களஞ்சியம்.

இந்தத் தீர்மானங்களின் வளர்ச்சி ஒரு அடிப்படை முறைமை முட்டுக்கட்டையைக் காட்டுகிறது¹. சர்வதேச சமூகம் படிப்படியாக தன்னார்வ உள்நாட்டு இணக்கத்தைக் கோருவதிலிருந்து பாஹிய ஆதாரங்களைப் பாதுகாக்கும் களஞ்சியங்களை உருவாக்குவதற்கு மாறிய போதிலும்¹, பலதரப்பு கட்டமைப்பானது கண்காணிப்பிலிருந்து பிணைக்கப்பட்ட அமலாக்கத்திற்கு மாறுவதில் உள்ள தயக்கத்தால் அமைப்பியல் ரீதியாக வரையறுக்கப்பட்டே உள்ளது⁵.

2015 "நல்லாட்சி" கையாளுதல்: தப்பித்தல் மற்றும் கூட்டுறவுக்கான அரசியல் உத்திகள்

ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன மற்றும் பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க தலைமையிலான நல்லாட்சிக்கான ஐக்கிய தேசிய முன்னணி அரசாங்கம் ஜனவரி 2015-இல் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டமை, சர்வதேச பொறுப்புக்கூறலில் இருந்து தப்பிப்பதற்கான அரசின் அணுகுமுறையில் ஒரு அதிநவீன பரிணாமத்தைக் குறித்தது¹. வெளிவிவகார அமைச்சர் மங்கள சமரவீரவின் இராஜதந்திர வழிகாட்டலின் கீழ், இலங்கை அரசாங்கம் ஜெனீவாவில் பலதரப்பு அழுத்தங்களை முடக்கும் அதே வேளையில் உள்நாட்டில் முறையான தண்டனையற்ற தன்மையைப் பாதுகாப்பதற்காக வடிவமைக்கப்பட்ட இரட்டைப் பாதை உத்தியைச் செயல்படுத்தியது¹.

இந்த உத்தியின் செயல்பாட்டு மையம் அக்டோபர் 2015-இல் UNHRC தீர்மானம் 30/1-ஐ இலங்கை இணை அனுசரணை செய்தமையாகும்¹. காமன்வெல்த் மற்றும் வெளிநாட்டு நீதிபதிகள், பாதுகாப்பு வழக்கறிஞர்கள் மற்றும் அரசு வழக்கறிஞர்களை உள்ளடக்கிய ஒரு கலப்பு நீதித்துறை தீர்ப்பாயத்தை அமைப்பதாக உறுதியளித்த உரையை தன்னார்வமாக இணை அனுசரணை செய்ததன் மூலம், விக்கிரமசிங்க-சமரவீர கூட்டணி உடனடி இராஜதந்திர இலக்குகளை அடைந்தது¹. 외부적으로, இணை அனுசரணமையானது இலங்கையை சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றத்திற்கு (ICC) உடனடியாக பரிந்துரைப்பதற்கான அல்லது ஐ.நா அதிகாரத்தின் கீழ் ஒரு சுயாதீனமான, முழுமையான சர்வதேச தீர்ப்பாயத்தை அமைப்பதற்கான வேகத்தைத் தடுத்தது⁶. இது இலங்கையின் சர்வதேச நற்பெயரை சீரமைத்ததுடன், பொருளாதாரச் சலுகைகள், ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் GSP+ சலுகையை மீண்டும் பெறுதல் மற்றும் சர்வதேச நன்மதிப்பு ஆகியவறைப் பெற்றுத் தந்தது³.

இருப்பினும், உள்நாட்டில், ஜெனீவாவில் செய்யப்பட்ட சர்வதேச கடமைகளுக்கும் கொழும்பில் எடுக்கப்பட்ட உள்நாட்டு அரசியல் நடவடிக்கைகளுக்கும் இடையே விரைவாக ஒரு பெரிய இடைவெளி உருவானது³. வெளிவிவகார அமைச்சர் மங்கள சமரவீர சர்வதேச அரங்குகளில் உண்மை மற்றும் நீதிக்கான இலங்கையின் அர்ப்பணிப்பை விளம்பரப்படுத்திய அதே வேளையில்³, பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க மற்றும் ஜனாதிபதி சிறிசேன ஆகியோர் சிங்கள பேரினவாத வாக்காளர்கள், இராணுவ தளபதிகள் மற்றும் தேசியவாத அரசியல் பிரிவினருக்கு எந்தவொரு வெளிநாட்டு நீதிபதியும் இலங்கை நீதிமன்றத்தில் அமர அனுமதிக்கப்பட மாட்டார்கள் என்றும், ஆயுதப்படைகளின் எந்தவொரு உறுப்பினரும் தண்டிக்கப்பட மாட்டார்கள் என்றும் மீண்டும் மீண்டும் உறுதியளித்தனர்³. ஒரு கலப்பு நீதிமன்றம் அரசியலமைப்பு ரீதியாக சாத்தியமற்றது மற்றும் அரசியல் ரீதியாக நடைமுறைக்கு மாறானது என்று விக்கிரமசிங்க உள்நாட்டு நேர்காணல்களில் வெளிப்படையாகத் தெரிவித்தார், இது அவரது அரசாங்கம் இணை அனுசரணை செய்த தீர்மானம் 30/1 இன் குறிப்பிட்ட விதிகளுக்கு முற்றிலும் முரணானது³.

முறையான தப்பித்தலுக்கான இந்த உத்தியானது உயரடுக்கு அரசியல் கூட்டுறவை பெரிதும் நம்பியிருந்தது¹. தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் (TNA) தலைமை மற்றும் உலகத் தமிழர் பேரவை (GTF) போன்ற உயரடுக்கு புலம்பெயர் அமைப்புகள் இலங்கையின் இணை அனுசரணையை ஒரு முக்கிய இராஜதந்திர வெற்றியாக வரவேற்றன¹. அரசாங்கத்தின் இடைக்கால நீதி வாக்குறுதிகளை அங்கீகரிப்பதன் மூலம், TNA மற்றும் GTF ஆகியவை தமிழ் சிவில் சமூகத்தை அரசாங்கம் தனது வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்ற நேரத்தையும் அவகாசத்தையும் வழங்குமாறு ஊக்குவித்தன².

இந்த சீரமைப்பு, அடித்தள மட்ட பாதிக்கப்பட்டோர் இயக்கங்களை—குறிப்பாக 2017 ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில் தொடர்ச்சியான வீதியோரப் போராட்டங்களைத் தொடங்கிய வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரின் தமிழ் தாயார்களை—செயலற்றதாக்கியது¹. இந்த பாதிக்கப்பட்ட சமூகங்கள், இணை அனுசரணையானது நேரத்தைக் கடத்துவதற்கும், உள்நாட்டுக் கோபத்தைத் தணிப்பதற்கும், சர்வதேச பரிசீலனையைக் குறைப்பதற்கும், உண்மையான குற்றவியல் வழக்குகளுக்குப் பதிலாக பயனற்ற உள்நாட்டு நிர்வாக அமைப்புகளைப் பிரதியீடு செய்வதற்கும் பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு தந்திரம் என்பதை உணர்ந்து கொண்டனர்¹.

உண்மையின் நிறுவன ரீதியான சீர்குலைவு: காணாமல் போனோர் பற்றிய அலுவலகம் (OMP) எதிர் கலப்பு வழிமுறைகள்

அரசாங்கத்தின் உள்நாட்டு இடைக்கால நீதிப் பதிலின் முக்கிய அங்கமாக 2016 ஆம் ஆண்டின் 14 ஆம் இலக்க காணாமல் போன ஆட்கள் பற்றிய அலுவலகம் (ஏற்பாடு செய்தல், நிருவகித்தல் மற்றும் கடமைகளை ஆற்றல்) சட்டத்தின் மூலம் காணாமல் போனோர் பற்றிய அலுவலகம் (OMP) உருவாக்கப்பட்டது². தீர்மானம் 30/1 க்கு செயல்வடிவம் கொடுப்பதற்காக வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு முக்கிய நிறுவனமாக சர்வதேச அளவில் பிரச்சாரம் செய்யப்பட்ட போதிலும்², இதன் சட்டரீதியான அமைப்பைப் பற்றிய சட்ட பகுப்பாய்வு, குற்றவாளிகளை குற்றவியல் பொறுப்பிலிருந்து பாதுகாப்பதற்காகவே வெளிப்படையாக வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு அமைப்பை வெளிப்படுத்துகிறது².

OMP இன் கட்டமைப்பு ரீதியான குறைபாடு, 2016 ஆம் ஆண்டின் 14 ஆம் இலக்க OMP சட்டத்தின் 19 ஆம் பிரிவில் உள்ளது¹⁰. பிரிவு 19, OMP ஆல் உருவாக்கப்படும் கண்டுபிடிப்புகள், அறிக்கைகள் அல்லது வெளிப்படுத்தல்கள் எவ்வித சிவில் அல்லது குற்றவியல் நீதிமன்ற நடவடிக்கைகளிலும் சாட்சியமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படக் கூடாது என்றும், அவை எந்தவொரு நபருக்கும் அல்லது அரசு அமைப்பிற்கும் சிவில் அல்லது குற்றவியல் பொறுப்பை உருவாக்காது என்றும் வெளிப்படையாகக் கட்டளையிடுகிறது¹⁰. விசாரணை முடிவுகளை குற்றவியல் வழக்கிலிருந்து சட்டப்பூர்வமாகப் பிரிப்பதன் மூலம், பிரிவு 19 OMP இன் எந்தவொரு வழக்கழிவுத் தாக்கத்தையும் பறிக்கிறது⁷. OMP ஒரு நபரை கடத்துதல், தடுத்து வைத்தல் மற்றும் தூக்கிலிடுதல் ஆகியவற்றில் ஈடுபட்ட குறிப்பிட்ட இராணுவ தளபதிகள் அல்லது பொலிஸ் அதிகாரிகளை அடையாளம் காணும் தீர்க்கமான ஆதாரங்களைக் கண்டறிந்தாலும், குற்றவியல் விசாரணையைத் தொடங்குவதற்கு அந்த ஆதாரங்களை நீதிமன்றத்தில் சமர்ப்பிக்க முடியாது⁷.

OMP என்பது வெறும் நிர்வாகக் கண்டறிதல் முகவர் நிலையமாக மட்டுமே செயல்படுகிறது, இதன் பங்கு "இருப்பது பற்றிய சான்றிதழ்கள்" (Certificates of Absence) அல்லது இறப்புச் சான்றிதழ்களை வழங்குவதோடு வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது, இது சிறிய அளவிலான நிர்வாக இழப்பீடுகளுக்கு வழிவகுக்கிறது². இந்த நீதித்துறை சாராத வடிவமைப்பு, UNHRC தீர்மானம் 30/1 இன் முக்கிய தேவையை நேரடியாகச் சீர்குலைத்தது, இது குற்றவியல் பொறுப்பை அமல்படுத்தக்கூடிய ஒரு சுயாதீனமான சிறப்பு வழக்கறிஞர், வெளிநாட்டு நீதிபதிகள் மற்றும் சர்வதேச அரசு வழக்கறிஞர்களைக் கொண்ட கலப்பு நீதி பொறிமுறையைக் கட்டாயப்படுத்தியது³.

கட்டமைப்பு ரீதியான பரிமாணம்	UNHRC தீர்மானம் 30/1 கலப்பு வழிமுறை	காணாமல் போனோர் பற்றிய அலுவலகம் (2016 ஆம் ஆண்டின் 14 ஆம் இலக்க OMP சட்டம்)
சட்ட ஆணை	கடுமையான சர்வதேச குற்றங்களுக்கான (போர்க்குற்றங்கள், மனிதகுலத்திற்கு எதிரான குற்றங்கள்) குற்றவியல் விசாரணை¹.	நீதித்துறை சாராத நிர்வாகக் கண்டறிதல் மற்றும் உண்மையைக் கண்டறிதல்².
நீதித்துறை அதிகாரம்	குற்றவாளிகளைக் குற்றஞ்சாட்ட, விசாரிக்க, தண்டனை விதிக்க மற்றும் தண்டிப்பதற்கான பிணைப்புறுதிச் சட்ட அதிகாரங்கள்³.	குற்றவியல் விசாரணை அதிகாரங்கள் இல்லை; சிவில் அல்லது குற்றவியல் பொறுப்பை ஒப்படைக்க முடியாது⁷.
சாட்சியங்களின் ஏற்புடைமை	குற்றவியல் வழக்குகளில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படக்கூடிய விரிவான சாட்சிய சேகரிப்பு¹.	பிரிவு 19 தடை: புலனாய்வு ஆதாரங்கள் நீதிமன்றத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட முடியாதவை⁷.
கூட்டமைப்பு மற்றும் மேற்பார்வை	காமன்வெல்த் மற்றும் வெளிநாட்டு சர்வதேச நீதிபதிகள்/வழக்கறிஞர்களைக் கொண்ட கலப்பு அமர்வு³.	பிரத்தியேகமாக உள்நாட்டு நியமனங்கள், நிர்வாக அரசியல் செல்வாக்கிற்கு உட்பட்டவை².
முதன்மை விளைவு	தனிப்பட்ட குற்றவியல் பொறுப்பு மற்றும் தண்டனை நீதி³.	இறப்புச் சான்றிதழ்கள்/இருப்பது பற்றிய சான்றிதழ்கள் வழங்குதல் மற்றும் நிர்வாக இழப்பீடுகள்⁷.

OMP ஆனது கடுமையான சர்வதேச குற்றங்களை—குறிப்பாக முறையான, அரசு ஆதரவு பெற்ற வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்படுதல்களை—நிர்வாக தளவாடங்களாக மாற்றுவதற்காக உருவாக்கப்பட்டது⁷. குற்றவாளிகளை அடையாளம் கண்டு அவர்களை சட்டத்தின் முன் நிறுத்துவதற்குப் பதிலாக, வறுமையில் வாடும் தமிழ் குடும்பங்கள் நீதி மற்றும் உண்மைக்கான தங்களின் சட்டப்பூர்வ உரிமைகளைக் கைவிடுவதற்கு ஈடாக இறப்புச் சான்றிதழ்கள் மற்றும் சிறிய அளவிலான பணக் கொடுப்பனவுகளை ஏற்றுக்கொள்வதை ஊக்குவிப்பதன் மூலம் வழக்குகளை முடிப்பதே OMP க்கு வழங்கப்பட்ட பணியாகும்^2.

வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரின் அளவாக்கம் மற்றும் அரசுப் பதிவுகளில் உள்ள முரண்பாடுகள்

வலுக்கட்டாயமாக காணாமல் ஆக்கப்படுதல் தொடர்பாக உலகிலேயே மிக மோசமான பதிவுகளைக் கொண்ட நாடுகளில் இலங்கையும் ஒன்றாகும்¹. வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்படுதல் அல்லது விருப்பத்திற்கு மாறாக காணாமல் போதல் தொடர்பான ஐ.நா பணிக்குழுவிடம் (WGEID) சமர்ப்பிக்கப்பட்ட உத்தியோகபூர்வ ஆவணங்களின்படி, 2024 ஆம் ஆண்டின் இறுதியில் உலகிலேயே தீர்க்கப்படாத வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்ட வழக்குகள் அதிகளவில் உள்ள இரண்டாவது நாடாக இலங்கை உள்ளது (6,264 நிலுவையில் உள்ள வழக்குகள்)—இதற்கு முன்னதாக ஈராக் மட்டுமே உள்ளது¹. அம்னெஸ்டி இன்டர்நேஷனல் உட்பட சுயாதீன சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புகள், 1980 களில் இருந்து தீவில் 60,000 முதல் 100,000 நபர்கள் வரை வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்டுள்ளதாக மதிப்பிட்டுள்ளன¹.

நெருக்கடியின் உண்மையான அளவு, துண்டாக்கப்பட்ட ஆணைக்குழு ஆணைகள், அரைகுறையான பதிவுப் பராமரிப்பு மற்றும் திட்டமிட்ட தரவுக் குழப்பங்கள் ஆகியவற்றின் மூலம் அரசால் வழக்கமாக மறைக்கப்பட்டு வருகிறது⁷. அடுத்தடுத்த ஜனாதிபதி ஆணைக்குழுக்களில், பதிவு செய்யப்பட்ட புகார்கள் அட்டூழியங்களின் பெரும் அளவையும், அவற்றுக்கு முறைப்படி தீர்வு காண அரசு வழிமுறைகளின் தொடர்ச்சியான மறுப்பையும் வெளிப்படுத்துகின்றன:

● வட-கிழக்கு மண்டல ஆணைக்குழு (1995–1997): 1988 ஜனவரிக்குப் பின்னர் இடம்பெற்ற காணாமல் போதல்கள் குறித்து ஆராய்வதற்காக மாகாணம் மாகாணமாகச் செயல்பட்ட இந்த ஆணைக்குழுவுக்கு 27,526 புகார்கள் கிடைத்தன. இது வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில் வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்ட 16,800 வழக்குகளை முறைப்படி உறுதிப்படுத்தியது. மிக முக்கியமாக, இந்த ஆணைக்குழுவின் இறுதி அறிக்கை, இந்த வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்படுதல்களில் சுமார் 90% நேரடியாக இலங்கை இராணுவம் மற்றும் பொலிஸ் படைகளே காரணம் என்றும், தோராயமாக 10% துணை ராணுவக் குழுக்கள் மற்றும் எல்.டி.டி.ஈ காரணம் என்றும் சுட்டிக்காட்டியது⁷.

● பரணகம ஆணைக்குழு (PCICMP, 2013–2016): 1990 ஜூன் 10 முதல் 2009 மே 19 வரை வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் இடம்பெற்ற காணாமல் போதல்கள் குறித்து விசாரிக்க பிரத்தியேகமாக ஆணையிடப்பட்டது⁷. இந்த ஆணைக்குழு ஆரம்பத்தில் 21,000 க்கும் மேற்பட்ட புகார்களை சேகரித்தது, இது 23,000 முதல் 24,000 க்கும் மேற்பட்ட மொத்தத் தாக்கல்களாக வளர்ந்தது¹. இவற்றில், 18,000 க்கும் மேற்பட்ட புகார்கள் தமிழ் பொதுமக்கள் காணாமல் போனமை தொடர்பாகவும், சுமார் 5,000 புகார்கள் போரில் காணாமல் போனதாக (MIA) பட்டியலிடப்பட்ட அரச பாதுகாப்புப் படை வீரர்களின் குடும்பங்களாலும் தாக்கல் செய்யப்பட்டன¹. பகிரங்க விசாரணைகளை நடத்தியபோதிலும், இதன் கண்டுபிடிப்புகள் குற்றவியல் வழக்குகளுக்காக முறைப்படி செயல்படுத்தப்படவில்லை¹.

● காணாமல் போனோர் பற்றிய அலுவலகம் (OMP பதிவேடு): OMP இன் சட்டபூர்வ ஆணை இலங்கையின் நீண்டகால ஆயுத மோதல்கள் மற்றும் அரசியல் கொந்தளிப்புக் காலங்களை உள்ளடக்கியது, முக்கியமாக 1971 முதல் மே 2009 வரையிலான காலப்பகுதியை உள்ளடக்கியது⁷. இதன் தரவுத்தளம் மோதல்கள், அரசியல் கொந்தளிப்புகள் அல்லது உள்நாட்டுக் கலவரங்களுடன் தொடர்புடைய வழக்குகள் மற்றும் போரில் காணாமல் போன பாதுகாப்புப் படையினரை உள்ளடக்கியது⁷. மாவட்டக் கோப்புகளில் பராமரிக்கப்படும் ஒவ்வொரு தனிப்பட்ட பதிவும் நபர் காணாமல் போனதாக அல்லது கடைசியாகப் பார்க்கப்பட்ட குறிப்பிட்ட திகதியைப் பதிவு செய்கிறது². OMP தனது செயல்பாட்டைத் தொடங்கியதில் இருந்து நாடு முழுவதும் 16,900 க்கும் மேற்பட்ட மொத்தப் புகார்களைச் சேகரித்துள்ளது. இவற்றில் பெரும்பாலானவை வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில் இருந்தே பதிவாகியுள்ளன, இதில் கிழக்கு மாகாணத்தில் உள்ள மட்டக்களப்பு மாவட்டம் முழு நாட்டிலும் அதிகளவிலான புகார்களைக் கொண்ட ஒற்றை மாவட்டமாக உள்ளது⁷

விசாரணை பொறிமுறை / அமைப்பு	செயல்பட்ட காலம்	புவியியல் எல்லை	சேகரிக்கப்பட்ட மொத்த புகார்கள் / ஆவணப்படுத்தப்பட்ட வழக்குகள்	முதன்மை கண்டுபிடிப்புகள் & அரசின் மறைப்புகள்
வட-கிழக்கு மண்டல ஆணைக்குழு	1995–1997	வடக்கு & கிழக்கு மாகாணங்கள்⁷.	27,526 புகார்கள் பெறப்பட்டன; 16,800 வழக்குகள் உறுதி செய்யப்பட்டன⁷.	காணாமல் போதல்களில் 90% அரச இராணுவ/பொலிஸ் படைகளே காரணம் எனக்கூறியது⁷. 1,681 குற்றவாளிகளை அடையாளம் கண்டது; பூஜ்ஜிய குற்றவியல் வழக்குகள்⁷.
பரணகம ஆணைக்குழு (PCICMP)	2013–2016	வடக்கு & கிழக்கு மாகாணங்கள் (1990–2009)⁷.	23,000–24,000+ புகார்கள் (>18,000 பொதுமக்கள், ~5,000 பாதுகாப்புப் படையினர்)¹.	பகிரங்க விசாரணைகள் ~2,700 வழக்குகளுக்கு ஆதார கட்டத்தை அடைந்தன; இறுதி அறிக்கை முடக்கப்பட்டது¹.
காணாமல் போனோர் பற்றிய அலுவலகம் (OMP)	2016–தற்போது வரை	நாடு தழுவியது (1971–மே 2009 மோதல்/கொந்தளிப்பு/MIA)⁷.	>16,900 தேசிய புகார்கள்⁷.	மட்டக்களப்பு, யாழ்ப்பாணம், கிளிநொச்சி ஆகிய இடங்களில் செறிந்துள்ளது⁷. பிரிவு 19 இன் கீழ் சாட்சிய ஏற்பற்ற தடையுடன் இயங்குகிறது⁷.
ஐ.நா WGEID பதிவேடு	தொடர்ந்து நிகழ்கிறது	உலகளாவிய ஐ.நா கண்காணிப்பு	6,264 தீர்க்கப்படாத வழக்குகள்¹.	தீர்க்கப்படாத காணாமல் போன வழக்குகளில் இலங்கையை உலகில் 2வது இடத்தில் தரவரிசைப்படுத்துகிறது¹.

இந்த புள்ளிவிவர பதிவேடுகளை நிர்வகிப்பதில் அரசின் முக்கிய தந்திரம் என்னவென்றால், பொதுமக்கள் வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்ட சம்பவங்களை, போரில் காணாமல் போன (MIA) அரசு பாதுகாப்பு படையினர் மற்றும் போர் உயிரிழப்புகளுடன் வேண்டுமென்றே குழப்புவதாகும்⁷. இந்த வகைகளை ஒரே நிர்வாகக் குடையின் கீழ் இணைப்பதன் மூலம், கடுமையான போர்க்குற்றங்களுக்கான தனது பொறுப்பை அரசு நீர்த்துப்போகச் செய்கிறது⁷. சுதந்திரத்தை அரசு பறித்து, தடுத்து வைப்பதை ஒப்புக்கொள்ள மறுக்கும் சர்வதேச சட்டத்தின் கீழ் ஒரு இலக்கு வைக்கப்பட்ட குற்றமான வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்படுதலானது, நிலையான போர்க்கால இழப்புகளுடன் தவறாகக் குழப்பப்படுகிறது¹.

மேலும், அரசாங்கம் எல்.டி.டி.ஈ இன் கட்டாய ஆட்சேர்ப்பு வரலாற்றை காணாமல் போன பொதுமக்களை போராளிகள் என பரந்தளவில் முத்திரை குத்தப் பயன்படுத்தியது¹. இந்த அணுகுமுறை, காணாமல் போன நபர்கள் போர்க்கால உயிரிழப்புகள் என்ற அனுமானத்தின் கீழ் இறப்புச் சான்றிதழ்களை வழங்க அரசை அனுமதிக்கிறது, மே 2009 இல் போரின் இறுதி நாட்களில் இராணுவ சோதனைச் சாவடிகள் மற்றும் சரணடைதல் புள்ளிகளில் அரசு தடுப்புக் காவல் அல்லது சட்டவிரோத மரணதண்டனைகள் குறித்து விசாரிக்க வேண்டிய எந்தவொரு கடமையையும் தவிர்க்கிறது¹.

உயர்நிலைப்படுத்துவதற்கான மூலோபாய அவசியம்:

நிகழ்ச்சி நிரல் உருப்படி 2 (AGENDA ITEM #4) இல் இருந்து நிகழ்ச்சி நிரல் (AGENDA ITEM #4) க்கு மாறுதல்

இலங்கை தொடர்பான UNHRC சட்டகத்தின் அடிப்படைத் தோல்வியானது அதன் நடைமுறை வடிவமைப்பில் இருந்தே உருவாகிறது⁵. 2012 முதல், இலங்கை மீதான அனைத்து UNHRC தீர்மானங்களும் நிகழ்ச்சி நிரல் உருப்படி 2 இன் கீழ் பரிசீலிக்கப்பட்டுள்ளன, இது "மனித உரிமைகள் உயர்ஸ்தானிகரின் ஆண்டறிக்கை மற்றும் உயர்ஸ்தானிகர் அலுவலகம் மற்றும் பொதுச்செயலாளரின் அறிக்கைகள்" என்பதை உள்ளடக்கியது⁵.

நிகழ்ச்சி நிரல் உருப்படி 2 (Agenda Item# 2) என்பது ஒரு இராஜதந்திர சமரச பொறிமுறையாக செயல்படுகிறது. இது மென்மையான ஈடுபாடு, தன்னார்வ மாநில ஒத்துழைப்பு மற்றும் இணக்கமான தீர்மான வரைவு ஆகியவற்றை பெரிதும் நம்பியுள்ளது. நிகழ்ச்சி நிரல் உருப்படி 2 (Agenda Item# 2) இன் கீழ் செயல்படுவது, OMP போன்ற வழக்கற்ற உள்நாட்டு ஆணைக்குழுக்களை அமைப்பது போன்ற குறைந்தபட்ச நடைமுறைச் சலுகைகளை வழங்குவதன் மூலம் ஐ.நா செயல்முறையை கையாளுவதற்கு அடுத்தடுத்து வந்த இலங்கை அரசாங்கங்களுக்கு வழிவகுத்தது².

இந்த நிலைமை அக்டோபர் 2024 இல் தீர்மானம் 57/1 ஐ ஏற்றுக்கொண்டதன் மூலம் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டது⁴. இலங்கை சர்வதேச ஆதார சேகரிப்பை முற்றிலும் நிராகரித்துள்ளது மற்றும் உள்நாட்டு வழக்குகளை நடத்தத் தவறிவிட்டது என்பதற்கான தெளிவான சான்றுகள் இருந்தபோதிலும், தீர்மானம் 57/1 OHCHR பொறுப்புக்கூறல் திட்ட ஆணையை ஒரு குறுகிய ஒரு வருட காலத்திற்கு மட்டுமே புதுப்பித்தது⁴. இந்த முடிவு நிகழ்ச்சி நிரல் உருப்படி 2 (Agenda Item# 2) இன் வரம்புகளை விளக்கியது, ஏனெனில் பேரவை அதன் தலையீட்டு நிலையை உயர்த்த விரும்பவில்லை⁴.

இந்த தண்டனையற்ற சுழற்சியை உடைக்க, ஈழத்தமிழ் பாதிக்கப்பட்டோர் சங்கங்கள், சிவில் சமூக அமைப்புகள் மற்றும் சர்வதேச மனித உரிமைச் சட்ட வழக்கறிஞர்கள் இலங்கையின் கோப்பை நிகழ்ச்சி நிரல் (AGENDA ITEM #4): "பேரவையின் கவனத்தைக் கோரும் மனித உரிமைச் சூழல்கள்" என்பதற்கு மாற்ற வேண்டும் என்று கோருகின்றனர்⁵.

நடைமுறைப் பரிமாணம்	UNHRC நிகழ்ச்சி நிரல் உருப்படி 2 (Agenda Item# 2)	UNHRC நிகழ்ச்சி நிரல் (AGENDA ITEM #4)
அதிகாரப்பூர்வ தலைப்பு	மனித உரிமைகள் உயர்ஸ்தானிகரின் ஆண்டறிக்கை மற்றும் OHCHR இன் அறிக்கைகள்.	பேரவையின் கவனத்தைக் கோரும் மனித உரிமைச் சூழல்கள்⁶.
செயல்பாட்டுக் கோட்பாடு	மென்மையான இராஜதந்திர ஈடுபாடு, திறன் மேம்பாடு மற்றும் தன்னார்வ மாநில ஒத்துழைப்பு⁵.	தீவிர, முறையான மீறல்களின் அடிப்படையில் நேரடி நாடு-குறிப்பிட்ட தலையீடு.
அரசு ஒப்புதல் தடை	அரசியல் ஒருமித்த கருத்து தேவை; அரசின் காலத்தைக் கடத்தும் தந்திரங்களுக்கு பலியாகக்கூடியது.	அரசின் ஒப்புதல் அல்லது இணை அனுசரணை இன்றி சுயாதீனமாக இயங்குகிறது.
ஒப்பீடுகள்	நிலையான தொழில்நுட்ப உதவி மற்றும் அறிக்கை சட்டகங்கள்.	உயர் ஆய்வுக் சூழல்களுக்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறது (எ.கா. மியான்மர், சிரியா, வட கொரியா, ஈரான்)⁶.
உயர்நிலை சாத்தியக்கூறுகள்	அவ்வப்போது கண்காணிப்பு புதுப்பிப்புகள் மற்றும் ஆதார சேகரிப்பு புதுப்பிப்புகளுக்கு மட்டுமே வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது¹.	ஐ.நா பாதுகாப்பு பேரவை, ICC, அல்லது ICJ ஆகியவற்றிற்கு பரிந்துரைப்பதற்கான நேரடி தளமாக செயல்படுகிறது⁵.

இலங்கையின் விவகாரத்தை நிகழ்ச்சி நிரல் (AGENDA ITEM #4) க்கு உயர்த்துவது என்பது கண்காணிப்பிற்கு அப்பால் பிணைக்கப்பட்ட சர்வதேச அமலாக்க வழிமுறைகளை நோக்கி நகர்வதற்குத் தேவையான ஒரு மூலோபாய நடைமுறைப் படியாகும். நிகழ்ச்சி நிரல் (AGENDA ITEM #4) இன் கீழ் இலங்கையை மறுவகைப்படுத்துவது, உள்நாட்டுச் சட்ட நிவாரணங்கள் முற்றிலும் அழிந்துவிட்டன, அமைப்பியல் ரீதியாக சமரசம் செய்யப்பட்டுள்ளன, மேலும் குற்றவாளிகளைப் பாதுகாப்பதற்காக வேண்டுமென்றே வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன என்பதை அங்கீகரிக்கிறது².

இந்த நடைமுறை மாற்றம் ஒரு விரிவான, பிணைக்கப்பட்ட சர்வதேச நீதி மூலோபாயத்திற்கான சட்டகத்தை வழங்குகிறது:

● சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றத்திற்கு (ICC) பரிந்துரைத்தல்: ரோமா சட்டத்தின் பிரிவு 13(b) இன் படி இலங்கையின் சூழ்நிலையை ஐ.சி.சிக்கு பரிந்துரைக்குமாறு ஐ.நா பாதுகாப்பு பேரவையை வலியுறுத்தி நிகழ்ச்சி நிரல் (AGENDA ITEM #4) இன் கீழ் UNHRC இடமிருந்து வெளிப்படையான பரிந்துரையை நிறுவுதல்.

● சர்வதேச நீதிமன்றத்தின் (ICJ) முன் விசாரணை: முக்கிய சர்வதேச உடன்படிக்கைகளின் மீறல்களுக்கு அரசின் பொறுப்பை அழைப்பதன் மூலம் ICJ இல் அரசு தலைமையிலான வழக்குகளை இயக்குதல்—குறிப்பாக வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்படுவதிலிருந்து அனைத்து நபர்களையும் பாதுகாப்பதற்கான சர்வதேச மாநாடு (CED) மற்றும் சித்திரவதைக்கு எதிரான மாநாடு (CAT)⁸.

● உலகளாவிய அதிகார வரம்பு வழக்குகள்: வெளிநாட்டு தேசிய நீதிமன்றங்களில் தனிப்பட்ட இலங்கை இராணுவ மற்றும் அரசியல் தலைவர்களுக்கு எதிராக வழக்குத் தொடர ஆதரவளிக்க OHCHR இலங்கை பொறுப்புக்கூறல் திட்டத்தால் (SLAP) தொகுக்கப்பட்ட ஆதாரங்களைப் பயன்படுத்துதல்⁴.

● இலக்கு வைக்கப்பட்ட இருதரப்புத் தடைகள்: சட்டத்திற்குப் புறம்பான படுகொலைகள் மற்றும் வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்படுதல்களுடன் தொடர்புடைய படைகளுக்குத் தலைமை தாங்கியதற்காக ஐ.நா அறிக்கைகளில் வெளிப்படையாகப் பெயரிடப்பட்ட இராணுவத் தளபதிகளுக்கு எதிராக நேரடிப் பயணத் தடைகள் மற்றும் சொத்து முடக்கங்கள் உட்பட மாக்னிட்ஸ்கி பாணி இலக்கு வைக்கப்பட்ட தடைகளை விரிவாக்குதல்.

முடிவுரை

2010 க்குப் பிந்தைய இலங்கை மீதான UNHRC சட்டகம் ஒரு கட்டமைப்பு ரீதியான முட்டுக்கட்டையை அடைந்துள்ளது¹. ரணில் விக்கிரமசிங்க மற்றும் மங்கள சமரவீர ஆகியோரால் உருவாக்கப்பட்டு உயரடுக்கு தமிழ் அரசியல்வாதிகளால் ஆதரிக்கப்பட்ட யஹபாலன அரசாங்கத்தின் 2015 இணை அனுசரணை உத்தியானது, பொறுப்புக்கூறலில் இருந்து தப்பிப்பதற்கான ஒரு அதிநவீன தந்திரமாக செயல்பட்டது¹. OMP போன்ற வழக்கற்ற உள்நாட்டு அமைப்புகளுடன் பிணைக்கப்பட்ட நீதித்துறை பொறுப்புக்கூறலை பிரதியீடு செய்வதன் மூலம், அரசு தண்டனையற்ற தன்மையை வெற்றிகரமாக சட்டப்பூர்வமாக்கியது⁷.

OMP சட்டத்தின் பிரிவு 19 இந்த நிறுவன வடிவமைப்பின் தெளிவான சான்றாக உள்ளது, இது விசாரணை முடிவுகளை குற்றவியல் வழக்குகளில் பயன்படுத்துவதை வெளிப்படையாகத் தடுக்கிறது⁷. இதன் விளைவாக, OMP இல் 16,900 க்கும் மேற்பட்ட புகார்கள் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட போதிலும் மற்றும் UN WGEID இல் 6,200 க்கும் மேற்பட்ட தீர்க்கப்படாத வழக்குகள் பதிவாகியிருந்த போதிலும், வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்ட சம்பவங்களுக்காக எந்தவொரு இராணுவ தளபதியோ அல்லது அரசு அதிகாரியோ குற்றவியல் ரீதியாக பொறுப்பேற்கப்படவில்லை¹.

இந்த தப்பித்தல் முறையை உடைக்க, ஐ.நா உறுப்பு நாடுகள், பாதிக்கப்பட்டோர் சங்கங்கள் மற்றும் சர்வதேச ஆர்வலர்கள் உள்நாட்டு நல்லிணக்க அமைப்புகளை நம்பியிருப்பதை விட்டுவிட்டு, பிணைக்கப்பட்ட சர்வதேச நீதி மன்றங்களை நோக்கி உலகளாவிய பிரச்சாரத்தை மீண்டும் செலுத்த வேண்டும்⁵. உறுப்பு நாடுகள் வரவிருக்கும் மனித உரிமைகள் பேரவை அமர்வுகளின் போது இலங்கையின் மனித உரிமைகள் கோப்பை பரிசீலிப்பதை UNHRC நிகழ்ச்சி நிரல் உருப்படி 2 (Agenda Item# 2) இல் இருந்து UNHRC நிகழ்ச்சி நிரல் (AGENDA ITEM #4) க்கு மாற்றுவதற்கு முறைப்படி முன்மொழிய வேண்டும், இது இணக்கமான நிலைமை புதுப்பிப்புகளின் முடிவைக் குறிக்கிறது.

அதே நேரத்தில், OHCHR இலங்கை பொறுப்புக்கூறல் திட்டம் உலகளாவிய அதிகார வரம்பின் கீழ் வழக்குத் தொடர ஆதரவளிப்பதற்காக விசாரணைக்குத் தயாராக உள்ள சட்டக் கோப்புகளை உருவாக்குவதற்கு முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும், சர்வதேச பங்காளிகள் சர்வதேச நீதிமன்றத்தில் இலங்கைக்கு எதிராக அரசு ஆதரவு வழக்குகளைத் தொடர வேண்டும். வெளிநாட்டு அரசாங்கங்கள் குற்றம்சாட்டப்பட்ட இராணுவத் தலைவர்களுக்கு எதிராக இலக்கு வைக்கப்பட்ட மாக்னிட்ஸ்கி தடைகளை விரிவுபடுத்த வேண்டும், குற்றவியல் நீதியை பிணைப்பற்ற உள்நாட்டு உண்மை ஆணைக்குழுக்கள் அல்லது நிர்வாக இறப்புச் சான்றிதழ்களுடன் பிரதியீடு செய்வதற்கான அரசின் எந்தவொரு முயற்சியையும் நிராகரிக்க வேண்டும்².

Works cited

1. submission to the un committee on enforced disappearances - 29t, https://sangam.org/wp-content/uploads/2025/07/Amnesty-Submission-to-the-UN-Committee-on-Enforced-Disappearances-July-2025.pdf

2. Office on Missing Persons in Sri Lanka: Why Truth Is a Radical, https://academic.oup.com/ijtj/article/17/1/157/7078879

3. Sri Lanka Two Nations: March 2017, http://twonationsoneisland.blogspot.com/2017/03/

4. HRC resolution on Sri Lanka underscores need for international, https://www.amnesty.org/en/latest/news/2024/10/geneva-un-hrc-resolution-on-sri-lanka-underscores-continued-need-for-international-scrutiny/

5. UN Rights Chief joins her predecessors in watering down collective, https://www.tamilnet.com/art.html?catid=79&artid=39951

6. Deceived Tamil activists in UK falsely claimed 'substantial changes, https://www.tamilnet.com/art.html?catid=13&artid=39974

7. Post-war Democracy Building Initiatives in Sri Lanka (2015-2019), https://www.researchgate.net/publication/362545034_Post-war_Democracy_Building_Initiatives_in_Sri_Lanka_2015-2019_Lessons_Learned

8. A/HRC/47/NGO/74 General Assembly, https://digitallibrary.un.org/record/3928560/files/A_HRC_47_NGO_74-EN.pdf

9. Geneva resolution is about prosecutions, not reconciliation, https://www.dailymirror.lk/print/opinion/Geneva-resolution-is-about-prosecutions-not-reconciliation/172-126789

10. HRCSL Parallel Report to CED_FINAL - UN Treaty Body Database, https://tbinternet.ohchr.org/_layouts/15/TreatyBodyExternal/DownloadDraft.aspx?key=dKjcVp7KfAoQ+PSXhrXNh6ZexAwO4l5E9ysNnSHp0+L4QyPyPS9Sx4qHsp8iN13r

11. Report submitted by Sri Lanka under article 29 (1) of the Convention, https://docstore.ohchr.org/SelfServices/FilesHandler.ashx?enc=68q2gV%2BqGl49b2y0INw9nTn4dKQtdGXgf6piKuXK3CqqHy0phgK09mrFyP80UimwDdKV98RtUhyu%2FX%2B1kkIM3g%3D%3D

Disclaimer for Tamil Translation

This Tamil translation is provided for informational and accessibility purposes only.

Authoritative Text: The original English version of this dossier, solidarity statement, and associated press materials remains the official and authoritative text.
Legal and Diplomatic Terminology: While every effort has been made to ensure the accuracy and integrity of the Tamil translation, specific international human rights terminology, United Nations procedural language, and legal definitions regarding enforced disappearances contain nuances that are rooted in the original English context.
Resolution of Discrepancies: In the event of any discrepancy, ambiguity, or conflict in interpretation between the English original and this Tamil translation, the English version shall take absolute precedence.

தமிழ் மொழிபெயர்ப்புக்கான பொறுப்புத்துறப்பு (Disclaimer)

இந்தத் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு தகவல் அறிவதற்காகவும், மக்கள் எளிதில் அணுகுவதற்காகவும் மட்டுமே வழங்கப்படுகிறது.

அதிகாரபூர்வ உரை: இந்த ஆவணம், ஒருமைப்பாட்டு அறிக்கை மற்றும் தொடர்புடைய ஊடக வெளியீடுகளின் மூல ஆங்கிலப் பிரதியே அதிகாரபூர்வமான மற்றும் அங்கீகரிக்கப்பட்ட உரையாகும்.
சட்ட மற்றும் இராஜதந்திர சொற்கள்: தமிழ் மொழிபெயர்ப்பின் துல்லியத்தையும் நம்பகத்தன்மையையும் உறுதிசெய்ய அனைத்து முயற்சிகளும் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ள போதிலும், சர்வதேச மனித உரிமைகள் தொடர்பான குறிப்பிட்ட சொற்கள், ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் நடைமுறைச் சொற்றொடர்கள் மற்றும் வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்படுதல் தொடர்பான சட்ட வரையறைகள் ஆகியவை அவற்றின் மூல ஆங்கிலச் சூழலில் சிறப்பாகப் புரிந்துகொள்ளப்படக்கூடிய நுணுக்கங்களைக் கொண்டுள்ளன.
முரண்பாடுகளுக்கான தீர்வு: ஆங்கில மூலத்திற்கும் இந்தத் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பிற்கும் இடையே பொருள் விளக்கத்தில் ஏதேனும் முரண்பாடு, தெளிவின்மை அல்லது வேறுபாடு ஏற்பட்டால், ஆங்கிலப் பிரதியே இறுதியானதாகவும் முதன்மையானதாகவும் கருதப்படும்.

Search This Blog